Ben Süleyman. Yavuz Sultan Selim Han'dan olma, Hafsa Ayşe Sultan'dan doğma, 1494 sonbaharında Trabzon Sarayı'na şenlik, doğduğu yere
barış bereket getiren ama kardeşlerine hasret; ölümle cenkte Orhan, Musa, Korkut'u zalim salgınlarakurban veren, çocukluğunu kardeş acısıyla büyüten Süleyman...

Ben Süleyman. Rumi hocalarla altı yaşında derse oturan; dağları, zirveleri, yıldızları seven, rakamlarla oyun oynayan, on yaşında öğren İstanbul'dan enderuna giren, rahleye bilgiyi koyan, okudukça soru soran, bulduğu cevalara ikna olmayan, sır olanı aşikar kılan, sabrı öğrenmek için mücevher yapan, madenin ve taşın ışığını buluşturan, gördüğü ışıkta gözleri kamaşan, kıymetli ile kıymetsizi ilk bakışta anlayan, anladıklarını hiç unutmayan Süleyman...

Ben Süleyman. On altı yaşında veliaht şehzade Manisa Sancak Bey'i olan, bugün babam Sultan Selim Han'dan kalan şerefli mirası devralmak için yürüyen, adalet arayacağına söz veren Osmanlı İmparatorluğunun onuncu sultanı...