Ne yazık ki kötülük son bulmayacaktır. İnsanlık ilerlemek ve gelişmek için acı çekmiştir ve çekmeye devam etmektedir. Kötülerin kirli ve hileli değirmeni dönmelidir; çünkü düşünce acıdan doğar, empati ise düşünceden. İnsanlık, dogmatik sınırların ötesine ancak bu yolla geçebilir.

Dogmatik olguların tümü ilkel araçlardır. İnsan, kendi doğasının, realitenin işleyişiyle birebir örtüştüğünü fark etmek zorundadır. Doğa, en temelinde bir döngüdür. İdeolojilerin ve bilimin evrimsel gelişim evreleri bu döngünün en açık örnekleridir.

Her şey, kendini yenileyen sonsuz bir devinimden meydana gelir. Evrenin zamansal işleyişi bu temel üzerine kuruludur. Tanrı, bu sistemin kendisidir.

Özetle, kişi gaspının bedelini yalnızca kendine değil, tüm dünyaya ödetir. Sömürü düzeni sona ermedikçe acılar da son bulmayacaktır. Unutulmamalıdır ki insana ve doğanın fertleri olan tüm canlılara yöneltilen her bencil eylem, doğrudan sisteme yöneliktir. Sistem ise Tanrı’nın ta kendisidir.

Realitede var olan her şey, bu sistemin birer puzzle parçasıdır.