Tabii kriz deyince herkesin aklına ekonomik kriz geliyor bu son zamanlarda çünkü bizi her şeyiyle satın alan bir sistemin içinde kiralık robotlarız, paranın tıkanması demek bizlerin sürdürülebilir değerlerimizin yok olması demektir. 

Her şeye maddi ve fiziksel olarak bakma çabasındayız, durum böyleyken kimse umrumuzda olmuyor bakış açımız tamamıyla bizim çıkarımız odaklı olacağı için sadece kendi haz duygumuz için kuduz köpekler gibi sağa sola koşturuyoruz.

Oysa ki elimize geçen her şeyin bir başkasının yaptığını unutmamalıyız yani bir bilgisayara ihtiyacımız var ve bunu biz tek başımıza yapamıyoruz bunun için bir başkasına yada başkalarına ihtiyaç duyuyoruz ki ihtiyacımızı karşılasın.

Anlayacağımız şu ki bizler kendi başımıza eksiklerimizi gideremiyoruz. Yani kişi dünyadaki her canlıya muhtaçtır, bireylerin anlayamadığı konu para ile alınan bir ihtiyaç ürününü kendi imal etmiş gibi düşünmesi, bu düşünce kişileri her türlü hastalığa düşürecek bir bencillik abidesi.

Ürünü satan ve alan kişi aynı zihniyette çünkü herkes kendi arzuları için gözünü karartmış ve hiçbir şey göremiyor.

Patron daha çok para ve az maliyet için işçilerin hakkını yerken müşteri ise bu emek hırsızlığını parası ile alıyor ve kendisi de çalıştığı yerde aynı şeye maruz kalıyor, bu durum tüm dünyada her yerde böyle gidiyorsa neden dünyada savaş, acı ve kıtlıkların bitmesini istiyoruz oysa ki kendi kişisel çıkarlarımız için kolayca bir başkasının üstüne basabiliyoruz.

Ben bir başkasının hakkını düşünmeyeceksem neden mutlu olmak için çabalayayım.