Korktuğun her şeyden kaçmak, seni hergün ölecekmişsin gibi tetikte tutacak ve anın tadını çıkaramayacaksın.

Bırak!

Korkma karanlığın girdabından dal içine hiçbir şey senin değil o halde kaybedecek bir şeyin de yok. 

Acizsin! 

Bir liraya aldığın kalem bu kopamadığın dünyada daha çok kalıcı!

Bir liralık değerin bile yok!

Neden ve neyden kaçıyorsun? 

O halde keşkeler ile ölmek için mi bu yaşam?

İnsan, evrimini tamamlayamamış kısır döngü içinde yüz yıllarca sıkışmış bir hamam böceği, idraki kapalı hayvan desen değil adeta haşere.

Savaşlar, yağmalar, kan ve gözyaşı bizi hayvandan daha düşük bir konuma getirdi, seneler ilerledikçe tersine evrim geçiriyoruz.

Sana diyorum, beni dinle!

Topluma asla bakma onlar birer robot, yalnızken verdiğin kötü bir karar, cahil toplumun verdiği en iyi karadan daha iyidir.

Köklerini senin gibi kişilerin olduğu yerlere sal ve toplumunu oluştur aksi halde cahiliyenin salyalı ahkamlarına maruz kalıp her defasında seni bir sirk hayvanı gibi eğitmelerine göz yumarsın.

Aksi halde bu kokuşmuş çevre seni ‘sosyal anksiyete’ yapacak kendi kafanda kendini yiyeceksin ve bu haşere toplum, kanını içecek.